رسد آدمي به جايي که به جز هوا نبيند!

مي​گويند راه خوب و راه بد، هر دو يک اشتراک دارند و آن اينکه: اگر در سرازيري بيفتي، سرعتت زياد خواهد شد!

معتقدم پايان اين سرازيري​ها احتمالاً دو نوع مختلفِ اين مصراع خواهد شد:

رسد آدمي به جايي که به جز خدا نبيند

رسد آدمي به جايي که به جز هوا نبيند!

و معتقدم که اگر خداوند به انسان رو کند، جاذبه الهي موجب مي​شود که انسان سرعت بگيرد در رسيدن به او و اگر رو برگرداند، انسان را گرفتار هواي نفس خويش خواهد کرد و دافعه الهي و جاذبه هواي نفس، انسان را به ناکجا آبادي مي​کشاند که هر چه بگذرد، سرعتش در آن مسير منحرف، بيش از گذشته خواهد شد.

گروه دوم، آنقدر گرفتار هوا مي​شوند که در حالي که عيان است که به ناکجاآباد مي​روند و خود را بدبخت مي​کنند، اما متوجه نمي​شوند! به قول خدا، صُمٌّ بُکمٌ عميٌ فهم لايبصرون. (کور و کر و گنگ شده​اند! و نمي​بينند!)

جالب​ترين نکته اين است که: اين گروه براي خود فلسفه​هاي بسيار مي​چينند و خود را با الفاظ مختلف سرگرم مي​کنند و دلشان را به اين و آن خوش مي​کنند که به خود دلداري بدهند که: نه، راه تو درست است!! و تو مي​بيني که به گروه اول، بسيار مي​خندند و آن​ها را کودن مي​دانند!

مثل کسي که براي رسيدن به مقام اول شجاعت، خود را از پرتگاهي بلند، پايين انداخته و در حالي که هر لحظه شتابش به سمت نابودي و بدبختي بيشتر مي​شود، به گروهي که بالاي پرتگاه ايستاده​اند، مي​خندد که: بدبخت​ها! شما ترسو هستيد!

در بين راه هم احتمالاً خود را با لقب​هايي مثل شجاعت و آزادي و … دلداري مي​دهد که فکر نابودي، کمتر آزارش دهد.

حکايت آنچه اين روزها و ماه​ها در کشورمان رخ مي​دهد، احساس مي​کنم که همين حکايت است. ديوانه​اي اعلام کرده است که پايين اين پرتگاه، پر است از سکه (آن هم سکه​هاي سبز!)، پر است از آزادي، عدم وجود ديکتاتور و بسياري چيزهاي خوب ديگر! (ديوانه است ديگر! گناهي که ندارد) و او براي رسيدن به آن​ها، مي​خواهد هر چه زودتر به آن پايين برود. بقيه که عقل و گوش و چشمشان به جز هوا نبيند و قادر به تشخيص ديوانه از سالم نيست، به دنبال او خود را از پرتگاهي بلند، پايين انداخته​اند و به آن​ها که در بالاي پرتگاه ايستاده​اند، با صداي بلند مي​خندند. گروهي از آن​ها که بالاي پرتگاه هستند، دست گروهي از اين​ها را گرفته​اند و مدام گوشزد مي​کنند که: بابا! آن اولي ديوانه بود، کجا مي​رويد؟ و اين​ها داد مي​زنند، فحش مي​دهند، توهين مي​کنند، دست آن بالايي​ها را آتش مي​زنند که: رهايم کن! بگذار بروم و برسم به آنچه مي​خواهم، تو مانع پيشرفت مني!

و سرانجام … مي​روند به سمت پرتگاه.

در راه نيز با القابي مثل «آزادي»، «رونق اقتصادي»، «روشنفکري»، «کلاس»، «برتري فکري» و … به يکديگر دلداري مي​دهند.
در اواسط پرتگاه، يکي که با شتاب بيشتري از کنار ديگران عبور مي​کند، کف مي​زنند برايش و مي​گويندش که: آفرين!، که تو از همه ما روشنفکرتر و باکلاس​تر و آزادتري! (او هم لابد دلگرم​تر مي​شود، بدبخت!)
در حين راه، گروهي، ممکن است با ديدن انتهاي پرتگاه، به خود آيند و خود را نزديک به بدبختي ببينند، اما چه مي​شود کرد؟! کار از کار گذشته است، با خود مي​گويند: وارد راهي شده​ايم که بايد تا پايان برويم! برگشت، ندارد! مي​روند در جمع بقيه افراد، جلسه مي​گيرند، با هم مي​خوانند، شادي مي​کنند، خيلي شادي مي​کنند، مي​روند و مي​آيند که فکر نابودي، کمتر آزارشان دهد.
و اما در بين راه، ديوانه​هايي هستند که مدت​ها قبل، خود را پايين انداخته​اند، لباسشان (يکيشان مرد است، اما لباس زنانه به تن دارد انگار!) به يک شاخه درخت گير کرده است و هنوز مانده است تا به پايان برسند، ديوانه​هاي بعدي را که از کنارشان عبور مي​کنند، تشويق مي​کنند، آفرين مي​گويند و هل مي​دهند به سمت پرتگاه.

آن​ها که آن بالا هستند اما، نه مي​خندند و نه مي​توانند کاري و صحبتي کنند. در حالي که چشمشان مي​بيند هنوز، مات و مبهوت به پايين پرتگاه مي​نگرند  و اين عده را مي​بينند که چه تلاشي براي سريع​تر رسيدن به انتهاي سنگي پرتگاه مي​کنند و متعجبانه اين جمله از ذهنشان عبور مي​کند که:

به کجا چنين شتابان؟