در ادامه الهینامههایم بد ندیدم یکی را که قریب به دو سال است بر روی دیوار، دقیقاً بالای مانیتورم است، اینجا درج کنم.
اگر یادتان باشد، 27 / 5 / 1387 یک ماه گرفتگی رخ داد که از قضا مصادف بود با میلاد امام زمان. (که خیلیها مثل ما گمان میکردند که امشب دیگر امام میآید…)
آن شب که خسوف هولناکی هم بود، چنین جملاتی به ذهنم تداعی شد:
مطمئنم لازم به توضیح نیست که: انسان، همچون ماه که نوری از خود ندارد و نور خورشید را باز میتاباند، تجلیگاه نور الهی است. اما چه میشود کرد که گاهی دلبستگی به دنیا (زمین) همین انسان را به خسوف میکشاند. احساس میکنم نماز آیات (که نام دیگرش نماز وحشت است) باید برای چنین خسوفی خوانده شود نه آن خسوف که در آسمان رخ میدهد.
بد نیست دوباره بخوانیم:
الهی! انسانها همچون ماهاند…
بسیاری اما،
زمینی بینشان و تو،
به خسوف کشاندهشان.
حالا دیگر این خسوف،
نماز آیاتی وحشتناک دارد!
27 / 5 / 1387
شب میلاد امام عصر
مصادف با خسوف ماه
(برگه را با استفاده از این آموزش ساختهام:
ساخت كاغذ قديمي با استفاده از باقيمانده چاي خونه!
و با نرم افزار کلک جملات را به نستعلیق نوشتهام و روی برگه پرینت گرفتهام)
سلام
من اتفاقی طی جستجویی که در اینترنت در مورد آی پد داشتم وبلاگتون رو دیدم
وبلاگ زیبایی دارین البته زیباییش بیشتر به لحاظ محتواست !
چند تا از نوشته هاتون رو خوندم و برام جالب بود.
سعی می کنم با وجود مشغله زیاد هر از گاهی سری به وبلاگتون بزنم
موفق باشین
اي کاش همه مي دانستند دنيايي که در آن حجت خدا نباشد جهنمي بيش نيست.
جهنمي که اگر نيک بنگري زبانه هاي آتش آن را خواهي ديد.
آري اي دوست ! تا زماني که بهشت ظهور نکرده است من و تو مقيم جهنميم…