من و خیلیهای دیگر، یکی از بهترین کارتونهای دوران کودکیمان را «حاکم بزرگ، میتیکُمان» میدانیم. 🙂
گذشته از داستانهای جالبش، انتهای هر قسمت برای من جالبتر بوده است.
همیشه افرادی بودند که به طور مثال فرماندار بودند و غرور فرمانروایی و گناه بیعدالتی و ظلم، آنها را گرفته بود. لحظهای که “داداش تسوکه”، آن علامت مخصوص حاکم بزرگ، میتیکمان، را در میآورد، یادتان هست؟
همه آن اشخاص، تازه متوجه میشدند جلو چه شخص والا مقامی ایستادهاند! ابهت و عظمت حاکم بزرگ که به یادشان میآمد، ناخودآگاه به سجده میافتادند و گریه و توبه میکردند… هر چند که… بودند افرادی که آنقدر باد خیانت و گناه و غرور گرفته بودشان که آن علامت مخصوص حاکم بزرگ هم فایده نداشت و گاهی قصد میکردند که به نماینده حاکم بزرگ هم بیاحترامی کنند!
حداقل روزی 5 بار این صحنه مقابل چشمان من ظاهر میشود!
یکی از جملاتی که معصومین(علیهم السلام) سفارش کردهاند که قبل از آغاز نماز، تکرار کنید (به جز آن دعای مشهور “یا محسن قد اتاک المسی…”)، این جمله است:
وَجَّهتُ وَجهِیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّماواتِ والأرضِ
رو کردهام به سوی کسی که خالق آسمانها و زمین است!
چند باری که تکرار میکنم، این عکسها و اسلایدها به ذهنم میآید. عظمت آن حاکم بزرگ در ذهنم تداعی میشود… انتظار میرود که همه ما انسانها به محض گفتن آن جمله و به یادآوردن آن علامات، ناخودآگاه به سجده بیفتیم و گریه و توبه کنیم، اما چه کنیم که آنقدر باد خیانت و گناه و غرور گرفتهمان که این همه علامت مخصوص حاکم بزرگ هم فایده ندارد!! حواسمان نیست که در مقابل چه شخص والا مقام و محترمی ایستادهایم. جسممان با اوست و روحمان در ناکجاآباد…
از خدا بخواهیم که توفیق توجه به همین یک جمله را نصیبمان کند.
وَجَّهتُ وَجهِیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّماواتِ والأرضِ
سلام
طبيبا وامکن زخم سرم را * مسوزان قلب زينب دخترم را
ببند آنگونه زخمم را که در قبر * نبيند فاطمه زخم سرم را
در و ديوار مسجد هست شاهد * که من گفتم اذان آخرم را
وداع زندگي را گفتم آن روز * که زد در کوچه قنفذ همسرم را
شهادت مولاي متقيان ، حضرت علي (ع) بر شما و همه عاشقان و دلباختگان
تسليت باد.
واقعاً زیبا نوشتید خیلی بهم چسبید منم همیشه این موضوع یادم میمونه 🙂
آره…برنامه خیلی قشنگی بود ولی هیچوقت ازین دید بهش نگاه نکرده بودم(البته خب خیلی بچه بودیم اون موقع!)
جالب بود، ممنون