به وضعیت اعلام نمرات در این چهار مرحله دقت کنید: تیر 89 – بهمن 89 – تیر 90 – بهمن 90
این، عیناً تأثیر روزمرگی روی یک انسان را نشان میدهد!!
سال 88 و اوائل 89 که اوج فعالیت و انرژیام بود، بعد از هر آزمون با اشتیاق تمام برگهها را تصحیح میکردم، بعد از آزمون تمام سؤالات را برایشان روی سایت حل میکردم، از افرادی که نمره کم گرفتهاند حتی تا 4 بار آزمون مجدد میگرفتم تا مجبور شوند بالاخره درس بخوانند!! از دانشجویان برتر میخواستم کلاس اضافه بگذارند و خلاصه چقدر انرژی صرف میکردم!! اواخر سال 89، فقط چند نکته گفتهام و چند سؤال محدود را حل کردهام. در اول سال 90 فقط چند نکته گفتهام و تمام و در این ترم (ترم اول 90) حتی حوصلهام نگرفته است یک جمله بالا یا پایین نمرات بنویسم!!!
چقدر کلاسهای سالهای قبلم پر انرژی و جذاب بود و حالا هیچ کدامشان حداقل به دل خودم نمینشیند.
نمیدانم شاید از بس دانشجویانی بیحال و مسؤولینی قدرناشناس دیدهام، من هم بیخیال و بیحال شدهام. شاید هم این، اتفاقی است که بر اثر روزمرگی در مورد همه انسانها میافتد!
به هر حال، این برایم بدترین حالت روحی ممکن است! به همین خاطر است که احساس میکنم به مرور باید با تدریس وداع کنم. مربیای که حوصله و انرژی کافی برای صرف برای دانشجویانش نداشته باشد، همان بهتر که اینکاره نباشد.
سلام
آقا حميد از شما بعيد است كه اينگونه سخن بگوئيد انسان گاهي به خاطر فشار كار احساس خستگي ميكند و اميدوارم كه شما هر چه زودتر روحيه اولتان را بدست بياوريد
سلام
من در مورد کلاس های فوق العاده نظرم کاملا منفی بود. میگفتم تو این کلاس ها مطلب مفیدی گفته نمیشه و بیشتر از کتابی که معرفی میشه استاد حرفی برای گفتن نداره. در واقع کتابی که معرفی کرده رو داره کنفرانس میده و کلاً میگفتم نیازی به کلاس و استاد ندارم.
تا اینکه در مورد کلاس های شما شنیدم.
البته اولاش شاگرداتون رو مسخره کردم و گفتم جوگیرن!!!
نمیدونم حوصلم سر رفت یا کنجکاو ششدم که اومدم تو یکی از کلاسای شما ثبت نام کردم.
بعد از شرکت تو کلاس نظرم در مورد کلاس و استاد به طور کل عوض شد.
مطالبی که من تو کلاس شما یاد گرفتم تو هیچ کدوم از کتابایی که خونده بودم نبود.
تجربیات شما برای من خیلی ارزشمند بود و هست.
الآن خیلی خوشحالم که شاگرد شما هستم.
(ببخشید نمیخواستم ایمیلم رو بدم)
به خاطر همه زحمتاتون ازتون تشکر میکنم.