امید من،
اگر هر چه پیش رفتی، خود را بیشتر و بیشتر مدیون بندگان خدا دانستی (از آن دوست حسود دوران کودکیات، تا آن روحانی که صدایش را از رادیو شنیدی، آن معلم دوران ابتدایی، آن باغبان پارک محله، آن راننده، آن فیلمساز، آن قصهگو…)، راه را درست را میروی…
گاهی که بیکاری برای لحظاتی زندگیات را مرور کن… ببین چقدر انسان بودهاند که با هدایت او (که رب العالمین است) در مسیرت قرار گرفتهاند تا بدینجا رسیدهای…