یک چیزی کشف کردم: بینالطلوعین بلاشک بهترین زمان برای شعر سرودن است! چه چیزهای خوبی به ذهن میرسد!
بین الطلوعین امروز و در پی برخی بحثها در مورد چشمزخم و … (که برخی دوستان در جریان هستند) این به ذهنم آمد:
بخوان «وَ إِنیَّکــــاد» و فوتی کن ……………………….. به یوسف و پیشگیری از هُبوطی کن
چاه بس است برایش مَکُن تو زندانیش …………….. بیا و ذکرْ بر این ورد، چو طــوطی کن
هبوط: تنزل پیدا کردن، از بالا به پایین افتادن. اشاره دارد به آن آیه «قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمیعاً» که به آنها گفتیم از بهشت به زمین فرود آیید…
البته حبوط هم میشد به کار برد (و دلم بیشتر این حبوط را میپسندد)… حبوط: از دست دادن چیزی، ضرر / به یاد آورندهی آن آیهی «أُولَـئِکَ الَّذِینَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ»
یوسف: منظور هر کسی که حسن چشمگیری دارد.
ذکر: یاد
ورد: چیزی که زیاد بر لب باشد