این روزها از قضا از خیلی چیزها نادم هستم و علاوه بر مشق، نوعی شرح حال هم هست! از کمکاریهایم در خیلی زمینهها پشیمانم… دوزاده سال پیش، همین خط را چرا رها کردم؟ خط نسخ و شکسته را چرا ادامه ندادم؟ درسها را چرا مفهومی نخواندم؟ همان دوران، همراه با خواهرها، خیلی کلاسها میتوانستم بروم (تذهیب، معرق،…) و خیلی هنرها میتوانستم یاد بگیرم اما کوتاهی کردم و خیلی قضایای دیگر…
فردا میخواهم بروم یک سری قلم خیلی درشت بخرم و این را خیلی بزرگ بنویسم و اگر شد بدهم خواهر بزرگ یک تذهیب دور آن کار کند و بزنم به دیوار.